Kürk Mantolu Madonna...

“…hayatımızın, birtakım ehemmiyetsiz teferruatın oyuncağı olduğunu, çünkü asıl hayatın teferruattan ibaret bulunduğunu görüyordum. Bizim mantığımızla hayatın mantığı asla birbirine uymuyordu. Bir kadın, trenin penceresinden dışarı bakabilir, bu sırada gözüne bir kömür parçası kaçar, o ehemmiyet vermeden bunu ovuşturur ve bu minimini hadise dünyanın en güzel gözlerinden birini kör edebilirdi. Yahut bir kiremit, hafif bir rüzgarla yerinden oynayarak, devrin gıpta ettiği bir kafayı parçalayabilirdi. göz mü mühim kömür parçası mı, kiremit mi mühim kafa mı diye düşünmek nasıl aklımıza gelmiyorsa ve bütün bunları nasıl hiç mütalaa yürütmeden kabule mecbursak, hayatın daha başka türlü birçok cilvelerine de aynı tevekkülle katlanmaya mecburduk.”

Keşke bu kadar kolay olsa...

Kendimi her zaman mutlu hissederim. Neden biliyor musunuz? Çünkü kimseden bir şey ummam. Beklentiler daima yaralar. Hayat kısadır. Öyleyse hayatınızı sevin. Mutlu olun ve gülümsemeye devam edin. Sadece kendiniz için yaşayın ve;  Konuşmadan
önce dinleyin,  Yazmadan önce düşünün, -Harcamadan önce kazanın, Dua etmeden önce bağışlayın,  İncitmeden önce hissedin, Nefret etmeden önce sevin,  Vazgeçmeden önce çabalayın, Ölmeden önce yaşayın. Hayat budur. Onu hissedin, onu yaşayın ve ondan hoşnut olun.

Shakespeare

...

 

Hiç kimse üstün değildir, hiç kimse aşağı değildir, fakat kimse eşitte değildir. İnsanlar yalnızca eşsizdir, karşılaştırılamaz. Sen sensin, ben benim. Ben potansiyelimi hayata vermek zorundayım; sen potansiyelini hayata vermek zorundasın. Ben kendi varoluşumu keşfetmek zorundayım, sen kendi varoluşunu keşfetmek zorundasın..!

Osho

‎''Çok sonra anlayacaktım ki. Maddi nesnelerden ve bazı önyargılardan kurtulmak "varolmaya" doğru yapacağım o yürüyüşün gerekli ve vazgeçilmez bir adımıydı. ''

Marlo Morgan, Bir Çift Yürek(Sf.23)

Şimdi,bütün keşkeleri bir bavula toplayıp çekip gitmek vardı...

Susanna Tamaro'dan...

"Her zaman yapılan yanlış nedir, bilir misin?
Yaşamın değişmez olduğunu sanmak,
Trenin ray değiştirmeden sonsuza kadar gideceğini düşünmektir.
Oysa kaderin hayal gücü bizimkinden daha renklidir."

Gelecekten Korkuyorum...

Ölümden korkmuyorum gelecekten korkuyorum demiş Murat Menteş.Ne de güzel demiş. Ne kadar doğru söylemiş.

Benim aylardır hissettiğim şeyi,zaman zaman içimin sıkılmasına neden olan bu düşünceyi ben bir türlü adlandıramıyordum çünkü.Evet bir şey vardı geleceğe dair korktuğum,belki de inanmak istediğim bir dünyadan farklı bir dünyayla karşılaşmış olmanın verdiği bir hayal kırıklığı vardı.Ama ne olduğunu anlamakla birlikte, kelimelere dökemiyor,böyle güzel ifade edemiyordum.

Gelecekten ve evet yaşamaktan korkuyorum galiba.Gelecekte başıma gelebilecek tatsız,üzücü olaylara dayanamamaktan;sabır ve uğraşma gücünü kendimde bulup bulamayacağımdan korkuyorum.

Geleceğe bende herkes gibi umutla bakmaya çalışıyorum tabiki de ama o saf,çocuksu düşüncelerim,herkesin iyi olduğu,sevginin,dürüstlüğün hakim olduğu bir dünyaya inancım gittikçe azalıyor maalesef ve bu da beni kaygılandırıyor haliyle.Her aldığım darbede,her gözlemlediğim ilişkilerde ve olaylarda "hayat çok güzel !" nidası yükselmiyor artık yüreğimde.Kötü bir dünyanın kötü insanları arasına katılmak istemiyorum ve bunun için daha çok çaba sarf etmek gerekiyor artık.Yıllar geçtikçe,anladıkça,gördükçe,yaşadıkça anlıyor bunu insan.Evet gelecek beni de korkutuyor,ölümden korkmadığım kadar hem de...