Ve kitaptaki insanları sokaktakilerden daha çok sevdim...Cemil Meriç

tanrım tanrım, çok tuhaf bir dünyada yaşıyoruz,” dedi.“her şeyimiz var ama hiçbir şeyimiz yok.”bukowski

...

kaç yol arkadaşı kaldı şimdi geriye
gençliğin ilk acılarını birlikte keşfettiğimiz
kaç yol arkadaşı?
sürüyerek götürdüğümüz dargın beraberlikleri saymazsak
ne kalıyor elimizde?
ölenler,terk edenler,bir de telefonları,
adresleri, kendileri değişenler

Murathan Mungan

Kitaplara güveniyorum,insanlara güvenmediğim kadar...

...

Görülmüş müdür bir insanın
bir başka insanın içinden geçenleri tıpatıp anladığı?

- Sabahattin Kudret Aksal / Gazoz Ağacı-

Murathan Mungan'dan...

İnsanları hiç takmıyormuş gibi görünüp, çok takanlardanım. Okul hayatımda da böyleydim. Sınıflar her zaman çok kalabalık gelmiştir bana.

Mesleğimde yükseldiysem bu, mesleki hırslarımdan çok, birkaç kişinin bir arada çalıştığı bir mekandan bir an önce kurtulup ya az kişili ya da tamamen kendime ait bir odaya sahip olmak arzusu yüzündedir.

Spor salonlarını sık sık bırakmamın nedeni de, spor yapmaktan hoşlanmıyor oluşumdan değil, insanlara tahammül edemeyişimdendir. Ben insanlara tahammül edemeyen bir kadınım. Zaten kısıtlı olan sabır rezervasyonum yıllar içinde hepten tükendi. İnsanların çoğunu lüzumsuz buluyorum. Hem hayatta, hem sokakta çok yer işgal ediyorlar. Çok fazlalar. Nüfus en büyük derdim.

Hele şu İstanbul’da gereğinden fazla insan yaşıyor. Yaşamakla kalmıyor bir de üzerinize üzerinize geliyorlar.