Onlarla Hayat Daha Güzel !

Bukowski-Ekmek Arası

Üniversite yaşamı yumuşak ve gerçeklerden uzaktı. Dışarda, gerçek dünyada seni nelerin beklediğinden söz etmiyorlardı. Beynini teorilerle dolduruyor, kaldırımların ne kadar sert olduğunu söylemiyorlardı. Üniversite tahsili insanı sonsuza dek mahvedebilirdi. Kitaplar yumuşatıyordu insanı. Kitabını bırakıp sokağa çıktığında kitapların sana söz etmedikleri şeyler bilmek zorundaydın.

Yaşamın Ucuna Yolculuk...Tezer Özlü

Duygular, duygular, duygular. Bırak kentleri, bırak yapıların görkemini, yoksulluğunu, bırak yolları, istasyonları, insanları, yabancıları, sevdiklerini, çocukluğunu, ölen uzaklardaki insanlarını, bırak, bırak, bırak. İçinde seni kemiren seni bırak. Bak nerelere varıyor gökyüzü. Hangi zamanlara. Hangi sonsuzluğa. Git...

Belki de kitaptır umut...

Ve kitaptaki insanları sokaktakilerden daha çok sevdim...Cemil Meriç

tanrım tanrım, çok tuhaf bir dünyada yaşıyoruz,” dedi.“her şeyimiz var ama hiçbir şeyimiz yok.”bukowski

...

kaç yol arkadaşı kaldı şimdi geriye
gençliğin ilk acılarını birlikte keşfettiğimiz
kaç yol arkadaşı?
sürüyerek götürdüğümüz dargın beraberlikleri saymazsak
ne kalıyor elimizde?
ölenler,terk edenler,bir de telefonları,
adresleri, kendileri değişenler

Murathan Mungan