Stefan Zweig

“İnsan sabahtan akşama kadar bir şey olmasını bekler ve hiçbir şey olmaz. Bekleyip durur insan. Hiçbir şey olmaz. İnsan bekler, bekler, bekler, şakakları zonklayana dek düşünür, düşünür, düşünür. Hiçbir şey olmaz. İnsan yalnız kalır. Yalnız. Yalnız.”

Oğuz ATAY'dan...

Seni görmek istiyordum kısacası. İnsan görmekle bile bazı şeylerin ağırlığına dayanabilir, avunabilir, hayal kurmaya devam edebilir.

Sabahattin Ali'den...

 

Güneşli bir günde veya kalabalık bir gecede geçtiğini sanıyorsun, ama geçmiyor esasında. Alışıyorsun zamanla. Asla bitmiyor.

Aziz Nesin'den...

Stefan Zweig'den...

Suskunluğun siyah okyanusundaki cam fanuslu bir dalgıç gibi yaşıyordu insan, Kendisini dış dünyaya bağlayan halatın kopmuş olduğunu ve o sessiz derinlikten hiç bir zaman yukarı çekilmeyeceğini ayrımsayan bir dalgıç gibi hatta.. Duracak, görecek, hiçbir şey yoktu, her yerde ve sürekli ve sürekli hiçlikle çevriliydi insan, boyuttan ve zamandan tümüyle yoksun boşlukla… Satranç 

Özgür Bacaksız'dan...

Bazen kendimi buldum onda
Bazen kendimi kaybettim
Sorularım ve cevaplarım hep onaydı
Kimseyle paylaşamadığım mutluluğumdu o benim 
Sadece benimdi
Adı yalnızlıktı...

İnsana kendi yaşamı bile büyük geliyor kimi zaman...