Aziz Nesin'den...

Stefan Zweig'den...

Suskunluğun siyah okyanusundaki cam fanuslu bir dalgıç gibi yaşıyordu insan, Kendisini dış dünyaya bağlayan halatın kopmuş olduğunu ve o sessiz derinlikten hiç bir zaman yukarı çekilmeyeceğini ayrımsayan bir dalgıç gibi hatta.. Duracak, görecek, hiçbir şey yoktu, her yerde ve sürekli ve sürekli hiçlikle çevriliydi insan, boyuttan ve zamandan tümüyle yoksun boşlukla… Satranç 

Özgür Bacaksız'dan...

Bazen kendimi buldum onda
Bazen kendimi kaybettim
Sorularım ve cevaplarım hep onaydı
Kimseyle paylaşamadığım mutluluğumdu o benim 
Sadece benimdi
Adı yalnızlıktı...

İnsana kendi yaşamı bile büyük geliyor kimi zaman...

Ben Ruhi Bey Nasılım ?

Ben Ruhi Bey, mutlu olan Ruhi Bey
Ölümü gömdüm geliyorum
Edip Cansever

Ferit Edgü'den...

Yolcu, bir gün yolunu yitirirsen, artık eski yolunu bulmaya çalışma, yeni bir yol ara kendine...

Tezer Özlü-Yaşamın Ucuna Yolculuk

Ve bana geceler yetmiyor. Günler yetmiyor. İnsan olmak yetmiyor. Sözcükler, diller yetmiyor. Bir an balkona çıkıyorum. Güneşin Berlin yapıları gerisinde nasıl batmaya uğraştığını görüyorum. İnsanlar arabalarını park ediyor. Renkli, yeni arabalarını. Park ediyorlar ya da hareket ediyorlar. Yaşlandıkça insanlarla aramdaki uçurum büyüyor. Arabalardaki, uçaklardaki, resmi dairelerdeki, otobüslerdeki, dükkânlardaki, caddelerdeki insanlarla aramdaki uçurum. Eşyalarla da öyle. Yolculuklara dönüyorum. Kentlerden sakladığım resimlere.